Continentiezorg
Inspanningscontinentie
Onbeheerst verlies van kleine hoeveelheden urine bij inspanning, hoesten of niezen
Inspanningsincontinentie ook wel stress-incontinentie genoemd, kan worden veroorzaakt door zwakke bekkenbodemspieren. Deze spieren ondersteunen de blaas en helpen het openen en sluiten van de blaashals bij het urineren te beheersen. Door het slapper worden van de bekkenbodemspieren kan ook de blaashals zakken, wat leidt tot ongewild verlies van urine als de spanning in de buik toeneemt.
Bij milde inspanningsincontinentie lekt er wat urine uit de blaas bij inspannende bezigheden. In ernstige gevallen ontsnapt de urine bij tillen of hoesten. Inspanningsincontinentie treft bijna alleen vrouwen, maar ook wel mannen na een prostaatoperatie (zie Radicale prostatectomie, Radicale prostatectomie (behandeling)).
De aandoening doet zich gewoonlijk voor tijdens en na de zwangerschap, na een operatie in het bekkengebied, na de overgang als de bekkenbodemspieren hun elasticiteit verliezen door de verminderde hoeveelheid van het hormoon oestrogeen, en bij het ouder worden. Inspanningsincontinentie kan ook in verband worden gebracht met baarmoederverzakking, endeldarmverzakking of een verzakte blaas. De kans op de aandoening neemt toe als u aan overgewicht lijdt of aan chronisch hoesten.
Oorzaak van inspanningsincontinentie
Bij inspanningsincontinentie kunnen de spieren van de bekkenbodem de blaas niet ondersteunen. De blaashals zakt en de sluitspier kan deze niet meer gesloten houden.
